பாடுவோம்...

பரவுந் தமிழைப் பாங்காக
மரபு வழியில் பாடத்தான்
திருவுங் கலையுஞ் சேர்ந்தார்போல்
தெரிய யாப்புச் சொல்வேனே!

கவிஞர் தே.சனார்த்தனன்

பிம்பம்

பதினைந்து வயதுப் பெண் பள்ளிக்குப் போக மாட்டேனென்று அடம் பிடிப்பதை வெளியில் யாரிடமும் சொன்னால் நம்பக் கூட மாட்டார்கள். நம்பினாலும் ஏளனமாகச் சிரிப்பார்கள். 'நீயே உன்னை வெறுத்தால் மற்றவர்கள் மட்டும் உன்னை மதிப்பார்களா?'

மௌனமாய்...

மனமெனும் சாதனத்தை
என் செய்வேன்
முடியைக் கட்டி
மலையை இழுப்பதாய்
உன்னில் பிணைத்துள்ளேன்

 

நூல்கள்

சிறுதுளிகள்

இவ்வளவு காலத்திற்குப் பிறகு, சிறையை விட்டு வெளியேறி... வீடு, குடும்பம், வாழ்க்கை... என்பதை நினைக்கும் பொழுது... அவருக்கு பயமாக இருந்தது.

"நீ எப்படா துபாய் வந்தே? நான் இங்கிருப்பது தெரியுமா?" அவன் கௌரவமாகப் பேசினாலும் அவனை விட மேலானவன் என்ற எனது அகங்காரமும், அகந்தையும் மதிப்பு கொடுக்க விட வில்லை.

அம்மா, ஏம்மா நான் இவ்வளவு கருப்பா இருக்கேன்? கடந்த இரண்டு ஆண்டுகளில் புவனா இதே கேள்வியைப் பல முறை கேட்டு விட்டாள். தான் சிவப்பாக இல்லையென்று அவளுக்குக் கழுத்து வரை குறை.